چرک نویسی در زمهریر

elhamnevesht — Mon, 05 May 2008 10:58:18 GMT

بد شده ام

دهنم را کج می کنم

مثل یک بچه لجوج

مشتم گره شده تا به دیوار کوفته شود

یا توی سرم خودم

دست هایم گاهی

حلقه می شوند دور حلقومم

هنوز نفس کشیدن را اجازه هست؟!

اما

طناب خاطره ها که گره می خورد

دست ها، همان دست ها

در باز کردن آن از دور گردنم ناتوان می شوند

من بد شده ام

این طناب خاطره ها

مثل ردیفی از دیرک های اعدامی

در یک خط صف شده اند

و تنها محکوم را

من را

هر یک یک بار به دار می کنند

چقدر زشت شده ام

با پاهای آویزان ورم کرده و کبود

وطنابی سفت دور گردنم

من بد شده ام

elhamnevesht — Wed, 23 Apr 2008 11:29:49 GMT

داری به چی فک می کنی؟به همون درخت سیب وسط باغچه؟ تو هم متوجه شدی نه؟ از اول بهار تا حالا دریغ از یه جونه! فکر کنم سرمای زمستون پارسال سوزوندتش، تو سرمای پیار سال چنارا سوختن و امسال انگار نوبت این بود! یادته یه روز از خونه گذاشتیم رفتیم تا بابا همه چوبها رو از حیاط جمع نکرد بر نگشتیم! اون موقع این سیب جون نداشت سالها بود که پیچک امین الدوله که عشق همه مون بود خودشو چسبونده بود به درخت بیچاره چنان پیچیده بود که وقتی گل می داد تا نوک درخت زیر خیال بوی امین الدوله ناپدید می شود سالها بود که نمی دیدم گل نمی ده اما وقتی یه گربه از لای پیچک شب پرید رو سر الهه، دستور قطع پیچک رو مامان داد و سیب پارسال بعد جدا شدن اون عاشق سمج تحمیلی از دست و پاش انقد شکوفه داد که تا ته پاییز سبد سبد سیب بردیم برا درو همسایه حالا.....نگاش کن سوخته سرمای زمستون پارسال سوزوندتش!

elhamnevesht — Thu, 03 Apr 2008 08:21:18 GMT

این مطلب رو روی سایت محمد واعظی یکی از دوستای قدیمی دیدم٬ راستش من از این بی دفاعی «مسعود شست چی لذت بردم! البته امسال تلویزیون جز اندک زمانی ما بقی زمانها برا من تعطیل بود!

من چه دفاعی دارم از خودم بکنم آقای قاضی
من بی دفاعم
همه سهم بنده از زندگی کار کردن در زیر زمین اداره بایگانی بود، لای پرونده ها
من ساده بودم ،من همه چیز را باور می کردم
سرم به کار خودم بود، من شریف بودم
من مقاومت کردم تا حد توان ؛اما من توانم کم بود
بنده ضعیف بودم برای خودم ضعیف بودم و برای دیگران
من به همه احترام می گذاشتم
و من شروع کردم به بازی کردن
و من شروع کردم به سرگرم شدن
و بعضی وقت ها یادم رفت که کجا هستم
و همه اینهایی که گفتند مال من نیست
حق من نیست
من اشتباهی ام
من از اولش هم اشتباهی بودم
تقصیر من بود ؛تقصیر دیگران هم بود
اما خدایا تو شاهدی که من هیچ چیزی برای خودم برنداشتم
من هیچ چیز رو در جیبم نزاشتم
من از سهم کسی نزدم من فقط اشتباهی بودم
من فقط اشتباهی بودم
خدایا تو شاهدی که من هیچ چیزی رو خراب نکردم
خدایا تو شاهدی که من کسی رو اذیت نکردم
من فقط اشتباهی بودم
حالا من مانده ام و تقاص این همه اشتباه دیگران و بازیگوشی خودم
من از هیچ کسی توقعی ندارم
خدایا تو من رو ببخش

نارنارکه بیا که دلم هوای بهار کرده

elhamnevesht — Tue, 04 Mar 2008 11:48:18 GMT

خيلي وقت است كه صداي زنگ قوالت نپيچيده در تو در توي بازار به حسرت نشسته، زندگي همين است ديگر، مي‌دانم نمي‌شود از روزگار شكايت كرد، از روزگار كه نه، از آدمهاي آن! چه كسي مي‌گويد ماشينهاي رنگا‌رنگ جلوي حركت تو را در ”سبزه‌ميدان“ و ”اميركبير“ گرفته‌اند يعني لابه‌لاي اين خيابانهاي تو سري خورده براي چرخيدن و رقصيدن تو جا نبود به اندازه آواز شادت در ميان بوقها و صداي ترمزها فضايي نمانده بود. مي‌دانم كه مانده بود، اما تو رفتي و هيچ كس در اين سالها نپرسيد كجايي، نارناركه! مرد شاد قرمز پوش!
نه مرثيه نيست در رثاي كسي كه رفته ناله نمي‌كنم، آخر نديده بودم، هيچ نارناركه‌اي را به خاطر ندارم نسل من هيچ كدامشان به خاطر نمي‌آورند، اما يكي بود كه قصه بودن مرد الوان پوش را روايت كند، از مادر پرسيدم، مادربزرگ، پدر و تمام آنهايي كه عمري را در كوچه‌هاي قديمي اين شهر سپري كرده‌اند و ريختن ديوارهاي كاهگلي را ديده‌اند و بالا رفتن ديوارهاي آجرنما كه به مرمر سفيد ملبس شدند. مي‌گفتند توي كوچه‌اي پشت مسجد حسينيه يكي بود مرد، سرخيابان زينبيه هم خانه يكي بود كه حالا از آن خيابان گذشت، كسي نمانده!
دنبال نارناركه بايد تمام خيابانهاي قديمي را گشت، كوچه پس كوچه‌هاي پشت مسجد دميريه را، خانه به خانه مسجد‌يري بالا و پايين را؛ آخر خاطراتش هنوز در ذهن مادرها و پدرهاي پير داخل خانه‌هاي اين محلها هويداست. هنوز هم يادشان مي‌آيد كاسه پرآجيل و نان پنجره‌اي را مي‌گرفتند جلوي دركه بگيرد، آواز بخواند و به جان اهالي خانه دعا كند، كه دخترك 14 ساله عروس شود و سپيده‌بخت و پسر نوجوان با موهاي تازه رسته‌اي پشت لبش كاسب آبروداري از آب درآيد و بشود نان‌آور خانه نوعروسش!
گوش كنيد صدايش هنوز از زاويه‌هاي بازار قديمي به گوش مي‌رسد با قوال كوچك هر كاسب كاري را به زبان صناعتش مدح مي‌كند. لودگي مي‌كند، نكته‌اي به طنز مي‌گويد، مژده مي‌دهد. مردم خسته از زمستان براي پيك خوش خبر، هديه‌اي، تحفه‌اي از بضاعت خويش نثار مي‌كنند.
چند دخترك تمام روز را پشت در مي‌ماندند تا بيايد و دعا كند كه به دعاي او بخت‌شان باز شود و به دلدار برسند، خدا مي‌داند، چقدر روزها زود گذشت و حالا دختركان پشت درهاي بسته خانه نيستند اما خيلي‌هاشان آرزو دارند اين بخت تا به ابد بسته بماند كه سايه سنگين جدايي را روزي تجربه نكنند.
كاش يكي‌شان بود و اين بار آوازي براي شغل من مي‌خواند، براي زندگيم چقدر به لحظه‌‌اي دلخوشي محتاجم و نيازمند، كه يكي در برابرم بگويد زمستان رفت بهار در راه است، بدان كه بهار زندگي براي تو هم شكوفه خواهد داد و به سياهي زمستان دلت اعتنا نكن، اما نيست، كه براي من و او و تمام آدمها شعر آمدن بهار بخواند، راستي صبح كه مي‌آمدم دم آجيل‌‏فروشيهاي سبزه ميدان صف بسته بودند، آيا كسي كاسه‌اي براي او كنار خواهد گذاشت؟

پی نوشت:این گزارش در آخرین شماره روزنامه مردم نو در سال ۱۳۸۵ به چاپ رسید ٬ خدا را شکر بهار برای ما هم شکفه داده است!

نکته:نارنارکه حاجی فیروز ما زنجانی هاست

elhamnevesht — Tue, 19 Feb 2008 07:40:36 GMT

این گزارش را برای روزنامه ی مردم نو از مراسم تشیع پیکر سرباز فداکاری نوشتم که در عملیات دستگیری سارقان مسلح یک طلا فروشی در زنجان به شهادت رسید!

بوی خاک تازه وگل٬بر سر مزار فرزند سرزمین

الهام اسرافیلی

بوی باران می‌آید از هوایی که ابری است و بوی خاک تازه از پارک کوچک سبزه‌میدان، انگاری بهار همین نزدیکی‌هاست مگر چند روز مانده به نوروز؟ اگر تقویم را نگاه کنی و چهارخانه‌های مانده تا پایان سال را بشمری 31پله جا داری تا 365 روز تمام شود.
درست 31 روز مانده به آغاز بهار، ساعت 10 و 15 دقیقه صبح 29بهمن‌ماه، قایق چوبی مستطیل شکل که با پارچه‌های سرخ و سفید و سبز تزیین شده روی دریایی که دستهای مردم ساخته‌اند، از سبزه‌میدان به سمت مزار شهدای پایین سفری‌آغاز می‌کند تا در مسیر این جریان یافتن، قطره‌های زیادی به این دریای اندوهگین بپیوندند.
پیکر شهید ستوان سوم رضا نجفی فرزند این سرزمین که در درگیری با سارق مسلح طلا فروشی خیابان درمانگاه به شهادت رسید، توی آن قایق چوبی جا داشت، شاید طی چند سال گذشته این اولین باری است که نماز کسی در برابر مسجد «سید» خوانده می‌شود و مردمی که تمام روز را در مرکزی‌ترین نقطه‌ تجاری شهر به داد و ستد و کسب و کار می‌پردازند، حال کرکره‌های مغازه‌ها را تا نیمه پایین کشیده و به نماز ایستاده‌اند امنیت کالای گرانبهای تجارت آنها، این روز با خون جوانی خریداری شد که در این تابوت چوبی خفته و فرزند خردسالش برای همیشه آغوش گرم پدرش را فقط در خاطره‌ها به یاد می‌آورد که پدر این روز، قهرمان شهر، کشته به راه ملت است.
وقتی نام او را از بلندگوی مینی‌بوس که جماعت را همراهی می‌کند، بلند خوانده می‌شود، صدای شیون از زنان مشایعت کننده برمی‌خیزد اما مردانی که در ابتدای صف به همراه پدر شهید جنازه را همراهی می‌‌کنند، خودشان نوحه می‌خوانند و شعارهای حماسی سرمی‌دهند، چهره دوستان او که لباس نظامی در بردارند میان جمع پیداست، تمامی کرکره‌ها سرفرود‌ آورده‌اند، مردم در دو سوی خیابان برای بدرقه گردآمده‌اند. لحظه‌لحظه با گذشتن از سر هر کوی و برزن بر تعداد جمعیت افزوده می‌شود و شاید این تابوت نمادین تمام آنهایی است که صادقانه برای مردم کار می‌کنند و جان می‌بازند، حالا این قدردانی نثار تمام آنهاست.
جمعیت که به مزار نزدیک می‌شوند، سربازان نیروی انتظامی دست به دست هم می‌دهند و زنجیری تشکیل می‌دهند و این بار دریا در رودی می‌ریزد که به گوری ختم می‌شود. تمام فضای خالی بین مزار شهدا پر از جمعیت می‌‌شود و کسی نمی‌داند جلوتر چه خبر است. حلقه اول را مردان تشکیل داده‌اند و دیدن مراسم تدفین ممکن نیست. پس از دفن پیکر شهید، مارش نظامی حزن‌‌آلودی از سوی دسته موزیک نیروی انتظامی نواخته می‌شود اما این نوا خیلی زود در میان فریادهای مردمی که می‌خواهند قهرمانشان را به نوحه خودشان بدرقه کنند خاموش می‌شود. صف عزاداران برای تشکر از تشییع‌کنندگان تشکیل می‌شود و فرماند‌هان انتظامی استان در کنار پدر شهید جا می‌گیرند، مردم آرام آرام می‌روند.
حالا می‌شود به گور نزدیک شد، هنوز چیزی نمی‌بینیم زنهای چادر به سر دور مزار را گرفته‌اند، اما بوی خاک تازه می‌آید و گلهایی که عطر خوشی دارند. روی خاک قهوه‌ای تیره پر است از گلهای پرپر، مگر چند روز تا بهار مانده است؟

elhamnevesht — Wed, 30 Jan 2008 12:09:18 GMT

دوست عزیز و جوانی با نام زیبای باران که برای خود بر گزیده شعرهای زیبایی می نویسد٬ این شعر را از او بخوانید:

صدای موسیقی لابه لای آجر ها و سیمانها گیر میکند

رنگ باران بسان رنگهای چرک گرفته خانه

کدر، تیره ،پلشت

در تبادل انسان

شهرهای جان

به ویرانه روستایی مبدل

بود مرگ پراکنده می شود

جای هر گلی گلوله می کارند

برگهای سبز زیر پایت خش خش می کنند

شاعر ها جای جوهر روغن سوخته می خرند

و در آنئ هنگام که جهان جان می بازد

elhamnevesht — Wed, 23 Jan 2008 12:20:18 GMT

زمستان آمده است و قورباغه سبز مجبور است خاطرات برکه و برگ نیلوفر را تا بهار فراموش کند........عاشقانه های یک قورباغه، غزل قور قور است در رثای غنچه ی نیلوفری که در اردیبهشت جای او را کنار برگ می گیرد!

elhamnevesht — Sat, 22 Dec 2007 07:18:18 GMT

آخرین شعرم را که برایش گفتم دو سه هفته قبل٬ این سپید را برایم نوشت!قلم استواری دارد و عشقش .......دیوانه ام می کند این همه محبت و دوست داشتنش!دوست داشتنی که می گوید تا همیشه است و خواسته تا به این عشق ایمان داشته باشم٬ یقین به این عشق هر روز در وجودم بیشتر و بیشترین می شود!

شب هزار و يكم

دقيق تر كه مي شوم در چشم هاي روشن شما
سر انگشتانم گر مي گيرند
ودست هايم آتش !
جويباري از گدازه هاي آتشفشاني در شريانم به جريان مي افتد.
نگاه كه مي كني
عقربه ي لرزه نگار از هشت گذشته است.

پس لر زه هايم تمامي ندارند...

(شعر: هادی وحیدی)

elhamnevesht — Sun, 09 Dec 2007 14:10:18 GMT

تنها افرا این بار یاری کرد٬ عکس پست قبلی را ببینید و نظر بدهید:

این هم شعر برای عکست!

شب چراغی روشن،
پای من تنها نیست!
فکر خیسی امشب
می چکد در پایم.
جنگلی در پیش است...
برف هم می بارد!
راه رفتن سخت است
جای پایت باقیست
کلبه ای آن دورهاست
آتشی افروخته
هیمه هایی سوخته
تو در آن خوابیدی
جای پایت پیداست
جای پایت پیداست...

این هم داستان خودم برای عکس پست قبلی:

ردپا

همیشه می نشست روبرویم وزل می زد توی چشم هایم که خیره بود می گفت روزی بلاخره برای دور این دریچه قاب عکس می سازم که وقتی از درون چشم هایت به تصویر دریچه خیره می شوم آن را در قاب عکس ببینم! آخر چه می خواهی از جان آن تکه زمین بیرون از دریچه؟ حواست به من هست!

اما چشم های من انگار.... اختیار نداشتم برشان گردانم و زل بزنم توی چشم های احمد!

دیر به دیر می آمد و همه روزهایی که از هم دور بودیم نگاهم از همین دریچه خیره می ماند تا از میان آن عبور کند و این پله های لعنتی را که مانع رسیدن من به تکه زمین جلوی دریچه بود بالا بیاد و باز به هوای غافلگیر کردنم بپرد توی اتاق که من آمدم!

چقدر خوشم می آمد وقتی از ترسیدن من به خنده می افتاد خیلی وقت بود ادعای آدم های ترسیده را به خوبی در می آوردم و شرط می بندم که تا روز آخر هم نفهمید که دارم ادا در می آورم! ذاتن بچه بود هرقدر هم که قدش از من بلند تر میشد از همان سال های کودکیمان هیچ چیز را جدی نمی گرفت حتی آن روز که روی تخت بیمارستان میان ماندن و مردن دست وپا می زدم فقط می خندید و شوخی می کرد!

حتی وقتی این ویلچر را برایم آورد می خندید و دورش گل زده بود صدای بوق در می آورد و می گفت برید کنار عروس می برم این طوری نشان می داد که در کنار من است. هفته ای یک بار هم از همین پله های لعنتی همین که... بالا می آمد و به عروسش سر می زد!

قرار بود عروسش شوم بچه که بودیم توی خاله خاله بازی قرار گذاشتیم و او به قول و قرارش وفا نکرد تقصیر من که نبود داشتم از در دانشگاه بیرون می آمد که صدای ترمزوکشیده شدن لاستیک روی آسفالت آمد و دنیا تیره شد، آرزوی دیدن احمد رفت داخل این دریچه!

آخرین بار که آمد اینجا برایم یک دوربین خریده بود گفتم بیرون که نمی روم از چه عکس بگیرم خندید و گفت از همین دریچه که شب ها هم زل بزنی به آن !از همیشه بیشتر خندید و سر به سرم گذاشت عصر وقتی می رفت از دریچه به بیرون نگاهی انداخت عجب برف آب داری باریده !

صدای پایین رفتن از پله ها در گوشم طنین انداخت رفت، پایین دوربین را برداشتم و خودم را رساندم دم دریچه باید مثل همیشه بر می گشت و دست تکان می داد من در آن لحظه اولین عکس را از او می گرفتم تا زل بزنم به چهره احمد اما برنگشت سرش پایین بود ،رفت و رفت جای پایش میان جا پی پرستارها ماند!

5 هفته گذشت و احمد دیگه از این پله های لعنتی بالا نیامد گریه کردم خودم را به در و دیوار زدم تا پرستار ها قبول کردند دریچه را با اجر ببندندو عکس را بزرگ کنند، حالا دوسالی می شود که به جا پای احمد توی عکس زل می زنم تقصیر او که نبود از در آسایش گاه که بیرون می رفت صدای ترمز و کشیده شدن لاستیک روی آسفالت امد و احمد...........

elhamnevesht — Sat, 01 Dec 2007 12:40:18 GMT

می شود از این تصویر هم یک داستان کوتاه نوشت؟